Mera Peak

In een vorige blogpost deelde ik met jullie mijn ervaringen met de hoogtetest, die me van  6.000 m.  terug met beide voeten aan de grond had gezet. Waarover ik jullie nog niet vertelde was de inspanningstest, die ik die dag eveneens aflegde. En ook dat ging niet zó fantastisch.  Behoorlijk snel... Neen, wacht, correctie: véél te snel (aan  7,5 kilometer per uur  (!)) ging ik immers over de zogenaamde ' aerobe drempel ', dat is het punt waarop het lichaam bij een fysieke inspanning  melkzuur  begint te vormen als bijproduct van de verbranding van suikers. Rond  10,5 kilometer per uur  bereikte ik de ' anaerobe drempel ', het punt waarop het lichaam bij een inspanning niet meer voldoende zuurstof opneemt om het melkzuur te neutraliseren.  Verzuring  treedt vanaf dan onherroepelijk op. Eén lichtpuntje was dat ik kon volhouden tot  16 kilometer per uur . Maar dat vergde veel van mijn lijf. Mijn hart sloeg tegen dan ...

En plots lijkt de tijd, nog veel meer dan anders, wel door mijn vingers te glippen. Goed anderhalve maand ging voorbij sinds mijn vorige blogpost - 'de basis leggen' - en ergens heb ik het gevoel dat ik precies daar de laatste maand veel te weinig werk heb van kunnen maken. Een blik op mijn polar-beat-app, waarmee ik mijn trainingen registreer, bevestigt helaas m'n vermoeden. In dat maand en een half ging ik amper  negen  keren lopen . Dat ligt mijlenver van de beoogde 18 keren ( minimum drie loopsessies per week). Soms zat er zelfs een week tussen twee loopsessies. Zo kom ik er niet, bedenk ik me... Mijn agenda brengt mij de komende maanden in Martinique en Berlijn (juni), Singapore (juli), New York (augustus) en Athene (september). En onherroepelijk doemt de vraag op hoe ik dat verzoen met een trainingsschema dat zich vooralsnog beperkt tot het werken aan mijn basisconditie. En dan er is nóg iets dat me, in overtreffende stap, met beide voeten terug op zeeniveau hee...

" En waarom doe je jezelf eigenlijk zo'n soort van vakantie aan?! "  Het werd me de voorbije weken wel al eens gevraagd. Een citaat uit één van de boeken die ik momenteel lees zegt het voor mij helemaal: " Climbing a mountain represents a chance to be briefly free oneself of the small concerns of our common lives, to strip off nonessentials, to come down to the core of life itself. Food, shelter, and friends - these are the essentials, these plus faith and purpose and a deep and unrelenting determination ." Wat kijk ik hier naar uit! Ik schrijf een dikke maand na mijn eerste blogpost 'De ware omvang' en een eveneens dikke 5 maand voor onze afreis. Tot waar heeft mijn niet aflatende vastberadenheid * hum hum * me gebracht? Ik ging de voorbije maand een dertiental keren lopen en liep daarbij steeds afstanden tussen de 5 en de 13 kilometer . Ergens midden april moest ik noodgedwongen een weekje pauze inlassen, geveld door ' shin splints '...

Om nieuwe lezers even bij te benen: over een zestal maanden wacht ons dus de Mera Peak in Nepal. Die Mera Peak toornt 6.476 m. hoog uit en wordt dus best niet onvoorbereid bedwongen. Eender wie zich aan zo'n een hoge trekking/ beklimming waagt zal op een bepaald moment geconfronteerd worden met een aantal uitdagingen, ' things to tackle ' (in het Engels klinkt het mooier, toch?). Ik heb er voor mezelf een viertal gedefinieerd. Het zijn vier elementen die de komende weken en maanden mijns inziens een specifieke voorbereiding zullen vergen.  Om welke vier gaat het? Er is vooreerst en uiteraard de louter fysiek-conditionele beproeving , wat als een constante - begin tot einde - doorheen de trekking lopen zal. Vanaf 5.500 m. krijgt die beproeving nog een bijkomende dimensie. En dat is geen lukraak gekozen grens. Vanaf die hoogte begeef je je namelijk in de zone die op 8.000 m. uiteindelijk uitmondt in de zogenaamde ' death zone '. Ian Taylor zegt daarover:  ...

Deze blog gaat over het grootse avontuur dat Sven Clabots (een goeie vriend van me) en mezelf te wachten staat dit (na)jaar 2018: het beklimmen van de berg ' Mera Peak '. Een droom waarvan de kiemen wellicht al werden gelegd in de vele fantastische bergtochten die ik in vorige jaren - al dan niet samen met mijn vriendin Sarah - heb ondernomen. Expedities die me de voorbije jaren al onder meer brachten op:  het Annapurna Basecamp (4.130 m. - Nepal - 2017)  de Mount Kinabalu (4.095 m. - Borneo - 2017)  de Warmiwanuska (4.215 m. - Peru (Inca Trail) - 2016)  de Tajumulco (4.220 m. - Guatemala - 2012)  Zonsopgang op het Annapurna base camp, oog in oog met de Annapurna (8.091 m.). Om stilletjes van te worden Na al die tochten weet ik het heel zeker: bergen doen iets met me. Zo bang ik ben voor de diepte van de zee, zo thuis voel ik mij op de daken van onze wereld. Ik hou van de grootsheid van die bergen waarmee ze ons, mensheid, op onze plaats wijzen....