Mera Peak

Enige tijd terug schreef ik een blogpost over hoogte(ziekte) (klik hier ). Met een qua teneur ietwat terneergeslagen conclusie. Er bestaan namelijk hardnekkige mythes rond hoogteziekte, opgelijst op deze website.  En één van die mythes gaat als volgt: " physical fitness protects against altitude sickness ". Of anders gesteld: fitheid beschermt je dus niét tegen het krijgen van hoogteziekte. Zelfs het tegendeel zou - indirect - waar zijn (klik op de afbeelding om te vergroten): En hierbij wil ik, zo vlak voor mijn vertrek richting de Himalaya, toch graag nog enkele kanttekeningen maken. Want los van de hoogte ga je toch  gewoon   best zo fit als mogelijk de berg op. De mythe kan hier mijns inziens dus niet dienen als excuus om niet naar een  uitstekende conditie toe te werken.  Om te citeren uit het boek dat de voorbije maanden op mijn nachtkastje heeft gelegen ('Training for the new Alpinism'): " Arriving at the start of an expedition to high altitu...

Vrijdag 28 september was het dan (eindelijk) zo ver: de door Zuiderhuis (Antwerpen) georganiseerde 'vertrekvergadering' voor onze expeditie naar de Mera Peak. En dan weet je gewoon: nu begint het écht wel te dagen.  Het werd een vrij lange, maar fijne en goed georganiseerde vergadering. We ontmoetten er voor de eerste keer onze reisgezel Tom, een fitte en goedlachse veertiger/ vijftiger (ik ben niet zeker...) met toch al redelijk wat bergervaring. Maar vooral: jaloersmakend goed voorbereid. Ons aanvoelen was meteen dat Tom niet zal moeten onderdoen voor zijn (iets) jongere reisgenoten - en ik schrijf dit heus niet omdat hij vanaf nu wellicht meeleest ;-) We reizen dit jaar dus met een qua aantal zeer beperkt groepje: niet meer dan drie man. We lijken drie verschillende persoonlijkheden en mijn eerste aanvoelen is dat we elkaar mooi zullen aanvullen.  We hadden het op de vertrekvergadering lang over de prachtige route die we zullen aandoen. Aanwijzende vingers gled...

Zo druk ben ik de jongste weken geweest met trainen (en ook wel wat reizen, toegegeven), dat ik bijna niet (meer) aan schrijven toekwam. Maar ik neem me (opnieuw) voor om terug wat regelmatiger te schrijven. Het verplicht me om me ook in m'n gedachten, met letters en woorden in het bijzonder, voor te bereiden op onze expeditie. En niet enkel met het aanmaken van nieuwe spiercellen. Maar nu we het daar tóch over hebben: de frequentie van mijn fysieke trainingen zit nu eindelijk bijna waar ze hoort te zitten: op kruissnelheid, vier keren per week. Het vraagt ontzettend veel van mijn lijf. Het past zich aan, maar laat me mijn avondlijke trainingen, waar ik voortdurend flirt met mijn fysieke grenzen, 's ochtends voelen tot in het diepste van mijn spiervezels. En ik ben al geen ochtendmens. Aan zij die overwegen om me uit te lachen met de volgende zin die komt: lees eerst dit . Frisse pintjes werden ingeruild met lauwe tetra-brikjes Cécémel - in de ijdele hoop dat lijf en lede...